Blog


Burgemeester Thomas Steenkamp: Mijn band met Maas en Waal

Mijn band met de streek, het Land van Maas en Waal begon, toen ik op 16 juni 1999 benoemd werd tot burgemeester van West Maas en Waal. Op 9 augustus 1999 zijn wij verhuisd van Hontenisse, waar ik toen burgemeester was, naar Wamel.

De eerste 14 maanden hebben we daar in de monumentale pastorie gewoond, terwijl ons huis in Beneden-Leeuwen gebouwd werd. In de loop der jaren ben ik de streek én de inwoners gaan kennen en waarderen. Zelfs zo dat mijn vrouw, onze vijf kinderen en ik, ondanks zgn. ‘promotiemogelijkheden’ er niet meer weg willen.

Het mooie gebied ligt heel centraal in Nederland, is goed ontsloten en heeft geweldige toeristische en recreatieve mogelijkheden. De mentaliteit is ‘Brabants’ gemoedelijk en mensen doen hier nog wat voor elkaar.

Alhoewel de gemeente direct grenst aan steden als Oss en Tiel en indirect aan Nijmegen en Den Bosch, zijn ‘stadse’ problemen hier afwezig. Wél zijn steden goed te bereiken. Onze drie oudste zonen studeren in respectievelijk Utrecht, Nijmegen en Tilburg, maar wonen nog gewoon thuis. Als zevenkoppig gezin zijn wij in de loop der jaren Maas en Walers geworden en dat bevalt ons prima.

 

Thomas A.M. Steenkamp
Burgemeester van West Maas en Waal


Jette Janssen: Fietsen langs de Maas

Als puber woonde ik in een klein dorpje aan de Maas. Mijn middelbare school lag 10 kilometer verderop, aan de andere kant van de rivier. Iedere ochtend wachtte ik bij het dorpshotel op mijn dorpsgenootjes die dezelfde richting op moesten. Dan werd er overlegd: gaan we met de veerpont, of nemen we de brug? En als we de brug nemen, gaan we dan onderlangs of bovenlangs? De veerpont kostte geld, maar was leuk en de kortste route. Bovendien lag er naast de aanmeerplaats een klooster waarin een ouderwets snoepwinkeltje was gevestigd. Daar gingen we dan altijd even naar binnen, want met het veer had je een mooi excuus om te laat te komen: “hij was net weg toen we aankwamen!”

De weg over de brug voerde langs de Maas en was prachtig, maar langer dan het geestdodende fietspad langs de provinciale weg. Afhankelijk van het te besteden zakgeld, het weer en de tijd die we kwijt waren aan discussie, kozen we een route. Bij onenigheid werd er een compromis gesloten, wat er meestal op neerkwam dat we de saaiste route heen namen, en één van de mooiere toertjes op de terugweg deden. Na dit alles moest er nog een volgorde worden bepaald: wie fietste voorop en ving alle wind (of regen…) en wie fietste in de luwte? Ik vergat altijd expres mijn regenpak.

Aan het terugfietsen van school naar huis heb ik mooie herinneringen. Je had alle tijd en kon genieten van de omgeving. Soms werd er gestopt om een stiekem sigaretje aan de oever te roken. We keken dan al mijmerend over het water, gooiden soms een steentje en spraken over onze ‘liefdes’. Gingen we met de veerpont, dan kochten we op mooie dagen altijd eerst een ouderwets snoepje of aten een ijsje, met de voeten bungelend in het water.

De Maas was magisch. Vooral als hij hoog stond. Dan had iedereen het erover, sprak iedereen over de overstromingen. Dat was iets wat ons allemaal raakte. Ik heb nog een foto waarop ik als kleine uk het water probeer te bedwingen. De Maas was brute kracht, maar ook ultieme rust. Een rivier met verschillende gezichten. De veerpont verbond je met de rivier, daarom hield ik er zo van. Als je er opstapte, was je voor even helemaal aan moeder Maas overgeleverd. Je kon geen kant meer op. Langzaam zag je het dorp dichterbij komen, en kreeg, ondanks dat het nog best een stuk fietsen was, het gevoel van thuiskomen. Dat gevoel heb ik, nu ik in Nijmegen woon, weer. Als ik de Waalbrug over rijd, ben ik thuis.

Mijn mooie herinneringen dank ik aan de omgeving en alle elementen daarin. Aan de mooie plekjes, het klooster, de veerpont, maar ook de personen die erbij waren. Dit is niet alleen mijn verhaal, het is óns verhaal. Als consulent Immateriële Cultuur bij Gelders Erfgoed houd ik mij bezig met oral history, verhalen, geschiedenis, landschap, sociale structuren en verbindingen. Als adviseur ben ik betrokken bij de Maas & Waal CultuurExpress. Met landschap en erfgoed zijn dierbare persoonlijke herinneringen verweven. Door deze herinneringen en verhalen los te weken kan erfgoed worden gewaardeerd als iets dat mensen onderling bindt. Het land van Maas & Waal is rijk aan verhalen. Wat is het prachtig om te zien dat de erfgoedinstellingen de handen ineenslaan om deze verhalen te halen en tonen. Samen optrekken is in tijden van tegenwind toch, net als samen fietsen, efficiënter!