Blog


Burgemeester Carol van Eert: van de Maas uiteindelijk naar de Waal

Op het eerste gezicht lijkt een Noordoost Brabander weinig binding te hebben met het Land van Maas en Waal. Mijn ouders hebben wat gezworven door Brabant en zijn verantwoordelijk voor mijn Bourgondische achtergrond, gestoeld op een degelijke katholieke basis. Mijn geluk is geweest dat mijn vader vlak voor zijn priesterwijding besloot tot een andere roeping.  Want juist mijn vaders oorsprong bracht me al jong in aanraking met de Limburgse Maas. Omdat zijn moeder uit Arcen kwam, nam hij mij daar als kind vaak mee naar toe en herinner ik me de vele uren spelen in de kasteelruïne aan de oevers van de Maas.

Toen ik op 18 jarige leeftijd in Nijmegen ging wonen en studeren, was ik direct verslingerd aan de Waal. Veel ruiger en robuuster dan die relatief kalme Maas. Die rivierliefde heeft onbewust meegespeeld toen ik met mijn toenmalige vriendin besloot te trouwen in de prachtige Andreaskerk van Weurt. Het is daarom achteraf allemaal volkomen logisch dat ik in Beuningen terecht ben gekomen. Immers hier komen mijn liefde voor de stromende rivier, de Rooms-Bourgondische cultuur en de gemoedelijkheid van de mensen samen.  Zo hebben Maas én Waal uiteindelijk mede mijn stroming bepaald. 

 

 

 


Cultuurhistorie inzetten om te bouwen aan geluk van mensen in de toekomst

De innerlijke stem van Ferdinand van Hemmen
Altijd al heb ik een fascinatie gehad voor het landschap van de rivier. Die bekoring kan vanuit je diepste wezen komen. Dat ga je je pas goed realiseren als je een foto uit de kindertijd bekijkt: een kleuter staat, handjes op de rug, te staren naar een vissersbootje op een strang, de Tichelkuul noemden ze die bij ons, in Huissen. 

Heel wat uren bracht ik in mijn jeugdtijd door rond de strangen en kolken in de uiterwaarden. Ook deed ik volop mee aan de tradities waar het stadje bol van stond: processie, kermis, carnaval en gildenfeesten.

Uiteindelijk volgde ik mijn innerlijke stem, ging ik geschiedenis studeren aan de universiteit in Nijmegen. Geschiedenis of cultuurhistorie draait  in mijn ogen vooral om de mens, om zijn verhaal. Op den duur legde ik me toe op hoe dat verhaal zich openbaart in het landschap. Het landschap, ook in het Land van Maas en Waal, is een sfeer bij uitstek om cultuurhistorie te ontdekken. Het is een uiting van ontelbare oplossingen die mensen door de eeuwen heen bedachten om te overleven. Het is dan ook een bijzonder rijke historische bron. Het landschap maakt het verleden tastbaar én actueel. Het kan daardoor een brug slaan tussen verleden, heden en toekomst, tussen generaties Maas en Walers.

Het landschap is dan ook  dé plaats om de geschiedenis en identiteit van een streek te ervaren. Cultuurhistorie kan ons zo helpen aan een dierbare, vertrouwde sfeer in tijden dat we economisch, cultureel en sociaal opgeslokt lijken te worden door grote verbanden, globalisering. Cultuurhistorie kan ons daarbij stimuleren om elkaar te vinden in de onstuitbare maalstroom van veranderingen. Ze kan voor ons ook een grote inspirator zijn voor nieuwe ontwikkelingen. Als we zo erfgoed, onze identiteit, meenemen naar de toekomst kan vernieuwing samengaan met trots, thuisgevoel, vriendelijkheid en warme gastvrijheid voor iedereen.

Het Land van Maas en Waal met zijn rivieren, dijken, weteringen, afwisselende topografie en gemoedelijke cultuur heeft ongelooflijk veel te bieden. De Maas en Waal CultuurExpress is een indrukwekkende vorm van erfgoed-samenwerking die een krachtige impuls kan geven aan deze ontwikkeling. En ik ga er prat op hierbij een handje te mogen helpen.